گنجینه قوام

انقلابی شد که دنیا را کند گلزار دهر                  ساحران غافل ز امواجی که می خیزد ز بحر

هر که را در لاک خود رفته دهد بیدار باش           زاده در یک دهکده یا آنکه باشد اهل شهر

خواب از چشم ستمگر می رباید آن بشیر           تلخ را شیرین کند ریزد زمین آن جام زهر

گفته باشد ظالمان را نیست فرصت بیش از این     راه حق پیماید و ویران بسازد کاخ قهر

رهبری دانا که صدّیق و شریف و متقّی است    بر خدا تکیه زده دیو هوس را کرده نحر  

خوانده فرعون زمان را بدترین شیطان قرن         عاصیان را شد حواله تیغ بُرّان قول جهر

فرقه صهیون بداند رهبرم داده پیام                بیت و قدس اندر میان مرزش بُوَد هم نهر و بحر

از کلامش نور باران میشود دل های ما               از خدا یاری طلب کو مردمان را داده بهر

گر نباشد امر حق خاری ز پا نتوان فکند              مادر موسی ز خود طفلش نیاندازد به نهر

ای قوام این انقلاب از لطف حقّ است و یقین     فاتح آید انقلابی بر همه از شرق و ظهر

در همدلی با کاروان " الی بیت المقدس " 

نوشته شده توسط مسعود ادیب در چهارشنبه 9 فروردین1391 ساعت 1:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

مــاه  اسفنــد  شـد  و  شـاکی  پـرونـده منـم                آنکـه گشته است  ز آزار تـو  شـرمنـده  مَـنـَم

خـانه از لطف شــود درهم و بــرهم هر دم                    شيشـه و درب شــده  پـاك و سـرافکنده  منــم

قالی و فرش و كف و سقف همه شسته شود                آن كـه از يـاد هـمـه رفت و ز در رانده  منـم

رفتـه سرمـای زمستـان و زمين شد مسرور                  آن كــه چـون بيــد به لــرز آمـده لرزنده منــم

خانه صـد طعنـه زنـد بـر گل خشک چمنـم                    كـه تــو فـرسـوده  شـدی  دولت  پاینـده  منـم

زن و فـرزند چــو كنـّاس و سپــورند اينجـا                     آن  كـه  گفتـا  نشـده   شمعک   تـابنـده  منـم

خرج خانه شود اين ماه دو چندان كه مپرس                آن كه هم خواب و خوراكش شده کاهنده منـم

الغــرض  آخـر اسفنــد  كه پايان  جفــاست                 صد بهانه زن و فرزند بگيرند كه دارنده منـم

مرد و مسئــول منـم  عـقـل به يغمـــا  دادم                 كه شـدم  صـاحب اين بــزم  و سـراینده  منـم

گـر بخـوانـد  زن و فـرزنـد چنيــن اشعاری                    وای بــر  پيكـر و اعضـای  که  بازنـده  منـم

قطع صبحـانه شــود محـو شـود شام و نهار                ناروا  گفتـه   شـده   نحـس  و   تنابنـده  منـم

گفت يـــارم كـه مــرا حوصلـه باقـي نبـُــوَد                 متهّـم  کـرده  مـرا  خاطی  و   یکـدنـده  منـم

اوّل  ســال  عـجــب  مـــاه   قشنگی   دارد                خـوب  با  مـا همگان  گو که پدرخوانده منـم

آخر سـال فــراری است  ز مــا پــول و پَله                  وارثان  معـرکه   گیـرنـد  که  درمـانـده منـم

چـون عيـال مـن ِ فـرتـوت عـروس و داماد                   بينــد  از  مــا  ببـُـرد  دل   نه  خدابنـده  منـم

خواهـر و مادر و فــرزند عزيزش  ز هـوا                       به ســر خـوان  هـمـه  آمـــاده  و جامانده منم

رفته پنجــاه  و مــن از سال دگر می ترسم                 كــه  بکـوبد  به  سـرم  تابه  و  وامانـده منـم

حسـرتم مانــده به دل جان و تن آسوده شود                 سـر من  گیج  شـد  و مرغک  پـرکنـده  منـم

مــن بـه سی روزه اسفنــد پـريشــان حـالــم                  در بـــدر همچــو  یهـودی  و  فزاینـده  منـم

چـونـكه  اسفنــد  شــود  ختـم و بهاران  آيد                 عيـــد  نوروز  شـــود  جاری و زاینـده  منـم

نـزد صحرا شده  و برده شکایت بر دوست                   این چه خانه است خدایـا که از آن رانـده منـم

چـــارۀ كار در ايــن است كـه يــاری گيـرم                    عشــق پيــری به سر و تشنه  یک خنـده منـم

خـانــۀ  ديـگــر و يــار دگــر و بـــزم دگــر                       دل  فـرسـوده  جــوان  سـازم  و  بالنـده  منـم

يارب از لطف  دعــاها  تــو اجـابت فــرمـا                   خسته  گشته  است  قوام  بر تـو پناهنـده منـم

پی نوشت : برای درج در برگ سبز ۴ ( شوق پرواز )

نوشته شده توسط مسعود ادیب در پنجشنبه 25 اسفند1390 ساعت 12:18 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

ساعت شش بعد از ظهر یکی از روزهای سال 1378 یکی از دوستان از طریق

ارتباط تلفنی به بنده خبر داد که تابلوی نئون بيروني دفترخانه دچار حریق

گردیده است  و  آتش در حال گسترش مي باشد .

با عجلۀ تمام خود را به محل دفترخانه رساندم ، اما خوشبختانه آتش قبل از

رسیدن من اطفاء گردیده بود و بحمدالله هيچگونه آسيبي به اسناد خلق الله

وارد نيامده بود .

آقایی که بعداً دريافتم که کارمند اداره آتش نشانی است پيش آمده و

پیشانی مرا بوسید و گفت: خداوند به شما خیلی رحم کرده است و لطفش

شامل حال شما شده .

علت امر را جویا شدم و ایشان در توضیح نظر خود بیان داشت :

تخصّص من در رشته برق و الکترونیک است . بعد از ظهر امروز همسرم را

برای معالجه به ساختمان پزشکان جنب دفترخانه آورده و چون محیط مطب

زنانه بود من به داخل ماشین آمده و مشغول مطالعه شدم که به ناگاه

متوجّه جرقۀ های برق که به علّت اتصّال سیم های داخل تابلوی بیرونی

دفترخانه بود شدم . سریعاً متوجّه وخامت اوضاع شده و دانستم که در مدت

زمانی کوتاه آتش به اطراف سرایت خواهد کرد .

بي درنگ خود را به دفتر آژانش املاک روبرو رسانده و پس از برداشتن

 کپسول اطفاء حریق ، از طریق راه پله هاي ساختمان مجاور دفترخانه خود را

به پشت بام رسانده و موفق شدم قبل از رسیدن ماشین های امدادی آتش

را خاموش نمایم .

بحمدالله خطر رفع شد و بخواست خداوند بلا دور گردید .

دست آقاي مهندس درد نكند .

فالله  خیر  حافظاً  و  هو  ارحم  الراحمین

بر گرفته از " روزگار یک ادیب - بخش خاطرات "

نوشته شده توسط مسعود ادیب در یکشنبه 4 دی1390 ساعت 1:37 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

مرا  به  غیـر  تو  یا  ربّ   به کس  نظـر  نبـُوَد 

که  طاعت  تـو   همـه  نافـع  و  ضـرر   نبـُوَد

           
ز  فـقـر  و  فــاقه  رهـانـدی  و  دولـتم دادی             

هـزار  شکـر  کـه  لطف  تـو  بی ثمـر   نبـود

امـان   تـو   همه   ثابت  کـه  رهگـذر   نبـود

چـو  بنـده ای  ز  سـر  صـدق  دامنت  گیـرد         

بـه  غیـر  آنکه  دهـی  حاجتش  خبر   نبـود

بـه  مـور  دانـه  دهـی  و   بـه  ماهـی ِ دریـا            

ز  آب  شور  قوت  فراوان  کز  آن  حذر  نبـود

تـو  آنچه را  که  پسندی  کمـال  آمـال  است        

قبـول  امـر  و  اطاعت  در  آن   خطـر   نبـود

به  غیـر  طاعت   ایـزد  مکـن  اطاعـت  کس       

 که  مرد  حقّ  به  جهان در  پی  شرر  نبـود

به  غیـر حـق   مطلب  حاجتـی  ز  درگاهـش       

چرا  که  هـر  چه  کنی  یـار  بی خبر   نبـود

که هر چه  بُود  تو  را  بُـوده  ز این بشر  نبـود

« قـوام » جلـوۀ  حقّّ است  هر  آنچه  میبینی

 به  سجـده بـاش و  دعا  کن که  بی اثر  نبـود

پی نوشت : برگرفته از کتاب برگ سبز ۳ ( همراز ) صفحه ۴۳

نوشته شده توسط مسعود ادیب در یکشنبه 29 آبان1390 ساعت 9:16 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مسعود ادیب در جمعه 6 آبان1390 ساعت 2:20 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

چند سال قبل که فکر می کنم سال 1367 هجری شمسی بود به مناسبت شرکت در مجلس یادبود درگذشت مرحوم مهندس محمد رضا قائم مقامی فراهانی ( پدر بزرگ نوه ام آقای امیر رضا ) که به پاس قدردانی از خدمات ایشان در خصوص جاده نوشهر به نور توسّط اهالی محله توسکاتوک ( روستائی بین نوشهر-  نور ) برپا شده بود شرکت کردم .

در حین این مراسم متوجّه شدم که دیوار داخل مسجد محله توسکانوک پوشش مناسبی ندارد و دیوار از بلوک های سیمانی است . تصمیم گرفتم به هزینه خود آنرا تزئین نمایم که با مذاکره با اهالی مسجد و تهیّه سنگ مرمر و همیاری سکنه محلی الحمدلله این کار به انجام رسید .

چندی بعد از یکی از اهالی محل پرسیدم : وضع مسجد چطور است ؟ گفت : وضع مسجد خوب است ولی وضع حمّام  محل بد است . حمّام خراب شده و تعطیل است و مردم در مضیقه .

به شوخی گفتم : ای آقا ، محل شما نیاز به حمّام ندارد !! تمام دریای شمال در اختیار شماست . در جواب گفت : در محل  ما   رسم است که وقتی شخصی از دنیا می رود او را به حمّام برده و در آنجا غسل می دهند و کفن می کنند و سپس او را  به گورستان برده و دفن می نمایند .

گفتم : این کار که از نظر حفظ سلامتی و رعایت بهداشت خیلی خطرناک است زیرا شخص مرحوم ممکن است به مرضی مُسری مبتلا بوده و این مشکل به دیگران سرایت کند . گفت : رسم این چنین است و چاره ای نیست. از او خواستم تا  مرا  به محل قبرستان اهالی ببرد . تقریباً بیست قبر در آنجا وجود داشت که در دوتای آن شهید دفن کرده بودند . دیوارکشی محوطه نیمه تمام و حتی درب ورود نداشت . معلوم شد که اهالی امواتشان را در گذشته در گورستان دیگری دفن می کردند .

به ایشان توصیه کردم که با همکاری سایر اهالی و در اسرع وقت نسبت به احداث غسّالخانه در این گورستان اقدام نمایند . چکی تضمین شده همراهم بود که به ایشان تقدیم نموده و گفتم که وجهش فعلاً برای پی کنی کافی است . شما  کار  را  شروع کنید . خداوند وسیله ساز است و انشاءالله بقیه ملزومات تأمین می گردد .

یکسال بعد همان شخص را دیدم و پرسیدم : کار به کجا رسیده است ؟ جواب داد : من آمده ام تا شما را به محل ببرم  تا خود ببینید چه شده است .

ساختمان نسبتاً مجهزی شامل غسّالخانه ، جایگاه مخصوص کفن و دفن ، سالن سخنرانی ، سرویس بهداشتی و وضوخانه و منبع آب احداث شده بود .

گفتم : شما گفتید که بودجه ندارید . در جوابم گفت : بعد از مذاکره اوّلیه با شما ، مهندس آوردیم و نقشه گرفتیم . یکی از اهالی محل به جبهه جنگ تحمیلی صدام ملعون رفته و متأسفانه در آنجا شیمیائی شده که جراحات وارده به ایشان منجر به شهادت او گردید . این شخص قبل از شهادتش وصیت کرده بود که بازماندگانش هزینه مراسم عروسی ایشان را خرج این محل و احداث این بنا کنند .

خدایش رحمت کند و به او و بازماندگانش جزای خیر عطا نماید .

پی نوشت : برگرفته از بخش خاطرات " روزگار یک ادیب "

نوشته شده توسط مسعود ادیب در سه شنبه 16 فروردین1390 ساعت 11:42 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

چشم تو روشن آمنه انس و ملک خواهان تو          نور  خدا  بر  بندگان  تابیده  از  دالان  تو

فرزند تو  از لطف حقّ شد رهنمای بندگان             آن گوهر عزّ و شرَف مهمان شده بر خوان تو

با خلقت آن نازنین دیگر نمانَد کفر و کین                 بُت سرنگون رحمت فزون از مهر بی پایان تو

علم از یَدَش افسر گرفت صد تهنیت بر مادرش     رحمت به جان آن پدر هم او که شد سامان تو

در کودکی آن مهربان پیشی گرفته بر زمان           فرمانبر  حقّ  بوده  شد  رهبر  یاران  تو

 قلب حلیمه شادمان جنّت شده واجب بر او          او دایه بر فرزند تو دارالشفاء شد خوان تو

در نوجوانی متّقی دل سوی حقّ هر روز و شب     ذکرش ثنای خالق  و  دلبستۀ  جانان  تو

چون گشته ظاهر در جهان بشکسته طاق خسروان  خامُش شده آتشکده با مولد باران  تو

اندر تجارت شد امین از لطف خلّاق مبین                   صد مرحبا  صد آفرین بر گوهر تابان  تو

چون شد خدیجه یار او شد همسر و هم راه او          دانی چه می گوید دلم گشته اِلَم آسان تو

یک شب ندا آمد ز حقّ برخیز و برگو نام ربّ                با مردمان و جنّیان دار البقاء شایان  تو

هرگز نترسد از عدو شیطان شده نالان از او               گردیده معلوم  جهان قرآن ناطق زآن تو

بانگ محمّد شد عیان طاغونیان محزون از آن              امّا نشانده خنده ای بر چهره شادان تو

غیر خدای لم یزل نبوَد خدایی در جهان                      داده خبر پیغمبری بگرفته  پا از جان  تو

بنما قبول این بیت چند از چاکر دیرین خود           که امشب قوام از معرفت بگرفته این دامان تو

برگرفته از  " شوق پرواز "

نوشته شده توسط مسعود ادیب در یکشنبه 1 اسفند1389 ساعت 11:54 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مسعود ادیب در جمعه 24 دی1389 ساعت 8:27 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

در روز سه شنبه 29 تیر ماه 1389 هجری شمسی مأذنه مسجد حضرت علی ( ع ) در سرشک جهت نصب آماده گردید . کاشی کاری مناره ها قبلاً انجام شده بود و گلدسته ها از شهرستان بابل واقع در استان مازندران تهیه و به نطنز حمل گردید .
روز یکشنبه مورخ 3 مرداد ماه 1389 با آوردن جرثقالی سنگین و مناسب برای نصب گلدسته ها از شهرستان کاشان و تصفیه حساب مالی با آقای مرتضی ایلیا کاشی کار حاذق اصفهانی و با حضور بانی این امر خیر ( حاج محمد با صفت ) و جمعی از متدین حاضر در محل مأذنه توسط جرثقال برافراشته و در بالای ستون های مناره ها استقرار داده شد.
قرارداد مربوطه در تاریخ 15 دی ماه 1388 منعقد گردیده بود و مبلغ 28 میلیون تومان هزینه از بابت انجام این امر صرف شد.
بعد از گذشت 35 سال از آغاز احداث بنای مسجد حضرت علی ( ع) در سرشک نطنز خدا را شاکرم که اینکار به خوبی انجام گردید و یکی دیگر از آرزوهایم برآورده شد. خداوند به بانی این امر خیر ( حاج آقا محمد با صفت ) اجر جزیل عنایت فرماید و پدر و مادر ایشان را قرین رحمت واسعه خویش گرداند. آمین یا رب العالمین


مسجد سرشک

این بنا با همّت و ایمان و اخلاص و ادب

پا گرفت ای مؤمنین با دستتان از لطف حقّ

میرسد خیر و سعادت لحظه لحظه از شفق

بر حمیع بندگان غفران یقیناً ز امر حقّ

با خلوص نیّت جمع اهالی محلّ

گشته آماده خدا مزدی نهاده در طبق

از ثواب صوت قرآن و صلاة و روضه ها

بهره دارد بانی اش همواره از نور فلق

گشت پایانش به سال شمسی هشتاد و نه

باش بیدار ای برادر که این سعادت شد ز حقّ

هدیه شد بر مسلمین بهر عبادت این مکان

جا گزین شد این بنا بر مسجدی از ماسبق

در قیامت سیّد سجّاد امام چهارمین

جدّ ساطان سید محمّد می شود شافع به حقّ

نوشته شده توسط مسعود ادیب در سه شنبه 30 آذر1389 ساعت 9:15 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

این اتفاق در سال 1349 هجری شمسی برایم رخ داد.

به همراه پدر و همسر و نامادری خود به زیارت عتبات عالیات در کشور عراق رفته بودیم.

یکی از آن روزها پدرم تکلیف نمود که به شهر سامرا برویم و تا شب نشده به کاظمین باز گردیم. اطاعت کرده و با ماشین شخصی خودمان عازم آن دیار شدیم.

در موقع بازگشتن من مسیر را اشتباه کرده و بجای گردش به چپ جهت مخالف را انتخاب کردم. بعد از طی مسافتی متوجه اشتباه خود شدم ولی باز هم دربارۀ صحّت و سُقم مسیر راه تردید داشتم در حالی که بنزین ماشین رو به تمام شدن بود و نمیدانستم که در آن بیابان بی پایان چه باید کرد.

در همان هنگام خالصانه به حضرت امام حسن عسکری ( ع ) متوسل شدم و از ایشان مدد خواستم.

جوانی تقریباً 23 ساله با در دست داشتن چند کتاب را در حاشیه جاده دیدم. با خوشحالی فراوان ماشین را متوقف کرده و بعد از سلام کردن از ایشان وضع راه را جویا شدم.

پاسخ فرمودند: شما در ابتدای راه سامرا مسیر را اشتباه انتخاب کردید و اینک به نزدیکی شهر حلـّه رسیده اید. برگردید و بجای سمت چپ  از سمت راست بروید. انشاالله به مقصد خواهید رسید.

عرض کردم: سامرا پمپ بنزین ندارد و ما در راه خواهیم ماند. چه کنیم؟

فرمودند: نگران نباش. شما قبل از غروب آفتاب به کاظمین خواهید رسید و بنزین هم تمام نخواهد شد.

خداحافظی کرده و جاده را دور زدم.

به ذهنم خطور کرد که از آن جوان بپرسم که عازم کجاست و آیا مایل است بجائی برسانیمش. هر چه نگاه کردم بنی بشری در آن بیابان به چشم نمیخورد.

پدرم گفت: دنبال که میگردی؟ حرکت کن. تو دیگر آن جوان را نخواهی دید.

پرسیدم: او که بود؟

پدرم گفت: راه نما.

درست اول اذان به کاظمین رسیدیم. بنزین ماشین هم در داخل محوطه پمپ بنزین تمام شد.

الهی ما را به راه راست هدایت فرما. آمین یا رب العالمین.

پی نوشت: برگرفته از " روزگار یک ادیب - بخش خاطرات "

نوشته شده توسط مسعود ادیب در سه شنبه 23 آذر1389 ساعت 2:25 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت